• Şriftin razmerini yekəlt
  • Nomral şrift
  • Şriftin razmerini azalt

Akif Vəli oğlu Məmmədov

E-mail Çap PDF

16-cı döyüş uğursuz oldu...


Ən böyük ucalıq öz yaşamını və ətrafında dövr edən hadisələri qiymətləndirib kənarda qalan mənə nə demək yox, xalqın, dövlətin üçün hər an öndə getməsidir. Öz yoldaşlarından seçilmədən vətənin dar günündə ailəsini və iki uşağını arxada qoyub, torpaqlarımızın azadlığı üçün mən döyüşə getməliyəm deyib və bu anda sadiq qaldı.

Məmmədov Akif Vəli oğlu 1951-ci ildə Gəncə şəhərində anadan olmuşdur. O, 20 saylı orta məktəbin 10-cu sinfini bitirdikdən sonra əsgəri xidmətini Polşa dövlətində keçirmişdir. Hərbidə çəkinmədən bütün silahların sirlərini və onlarla nə cür davranmağı, atəş açmaq bacarığını, özündə yüksək səviyyədə əks etdirən əsgər komandirlər tərəfindən mükəmməl öyrənmişdir. Akif hərbi xidməti bitirdikdən sonra yoldaşlarından fərqli olaraq çiynində kiçik çavuş rütbəsində vətənə qayıtmışdır. Sonralar təhsilini Gəncə şəhərində Yüngül Sənaye Texnikumunda oxumaqla davam etdirmişdir.

Akif iş fəaliyyətinə Gəncə şəhərində başlayıb. Onu yoldaşlarından fərqləndirən alicənab xasiyyəti, böyük-kiçiyin yerini bilməsi, düz olanları həmişə dəstəkləməsi olub. Yoldaşlar arasında döyüşlərdən söhbət gedəndə deyərdi ki, bu torpaqlar hər zaman bizimdir. Biz də qorumalıyıq. Biz bu torpağın nemətlərindən istifadə edib, qürurla yaşamaq üçün onun dar günüdə öndə getməliyik.

1992-ci ildə Gəncə şəhəri, Kəpəz rayonu Hərbi Komissarlığına gəlib könüllü olaraq hərbiyə getməsini xahiş etmişdir. Müharibəyə gedən kimi Akif döyüşlərini ilk dəfə N saylı xüsusi dəstədə gizir rütbəsində Cəbrayıl rayonundan başladı. Onu getməzdən əvvəl çoxları qınadı, qoy subaylar gedib döyüşsünlər, sənin uşaqların var dedilər. Bu sözlərə ancaq məhəl qoymayan mərd döyüşçümüz, Vətən eşqi ilə yanan, vətən sevgisini canından üstün tutan oğullarla o döyüş bölgələrinə yola düşdü.

Həyacanlı günlər, qorxuducu silah səsləri, yaranmış əsgərlərin qışqırıq səsləri qulağından əksilmirdi. Bəli, Gəncə şəhərinin o sakit sükutlu yaşamından onun həyatında əsər əlamət qalmamışdı. Atıcıların dayanmadan atdıqları mərmi səsləri, sanki yeri-göyü sirkələyirdi. Bəzi gənc əsgərlər təcrübəsizliyindən özlərini qoruya bilmirdilər. Onların hər birinin gülləyə tuş gəlməməsi üçün əlimizdən gələni edirdik deyən Akif bəy, döyüşlərin birində özləri də bilmədən döyüşçülər bir yerə toplaşıb söhbət edəndə mərmi onların yaxınlığında partlayıb çoxunu yaraladı və əsgərlərdən bir neçəsi şəhid oldu.

1993-cü ildə Qaraheybətdə yenidən batalyonun əsgərlərinə təlimlər keçirilib, bu dəfə Ağdərəyə yola saldılar.

Akif də onlarla birlikdə döyüş bölgəsinə getdi və bu döyüşdə də xüsusi olaraq fərqlənirdi. Akif bəyin söylədiyinə görə, həmin döyüşdə Gəncə şəhərindən bir neçə qəhrəmanlıq göstərərək şəhid olan əsgərlərimiz heç vaxt yadımdan çıxmır. Ülfət Abbasov, Elsevər, çay qıraqlı Elşən, Şəmkir rayonunun Çinarlı qəsəbəsindən Pənah və s. iyun ayının 23-ü 1993-cü ildə əsgərlərin əlində olan Çardaqlı yüksəkliyinin verilməməsi üçün neçə belə qəhrəman, sınmaz oğullarımız şəhid oldu.

Sonra yenidən bizi Gəncəyə qaytardılar və Şəmkirdə yeni batalyon hazırlayıb bu dəfə bizi Beyləqana göndərdilər. Haramı düzündə döyüşlər başladı. Mən 16-cı dəfə idi ki, döyüşlərdə iştirak edirdim. Bu dəfə düşmənin 5 tankı gözlənilmədən bizim tərəfə hərəkət etdi. Mən tələsmədən qranatamyotu tankın üstünə çevirdim. Yaxınlaşan tankın birinə atəş açdım və tankın biri dayandı. Sağ və sol cinahda qalan tanklardan biri mənim üstümə gəlməyə başladı və bunu görən əsgərlər qışqırdılar, onlar sənin vurduğunu görüblər ona görə sənin üstünə gəlir. Həmin dayandığım yer, kiçik çala idi. Mən yenidən hazırlaşdım ki, tank yaxınlaşsın atəş açım, amma qalxıb atəş açmaq istəyərkən ikinci güllə açılmadı. Tank düz üzərimə gəldi, üstümdən keçdi, onun təkərləri arasında qaldım. Tank yenidən yerində fırlandı. Bu döyüş məhz 16-cı döyüş idi və həyatımda axırıncı döyüş oldu. Bu hadisə 17 il bundan əvvəl yanvar ayının 13-də baş vermişdir. Sonradan döyüşdən çətinliklə yoldaşlarım məni təcili tibbi yardım maşınında Beyləqana 3-cü sovxozun həyətinə gətirdilər. Helikopterlə Bakıya yola saldılar. Xəstəxanada həkimlər mənim üzərimdə neçə saatlarla əməliyyat apardılar, yenə də xeyri olmadı.

Bəli, bununla belə Akif bəy hərbidə sağlamlığını itirdi, onurğa sinirlərində qəlsəmələr əzilib bir-birindən ayrılmışdır. Akif bəy vətəni, torpağı yolunda canını qoydu, sağlamlığını itirdi. I-ci qrup Qarabağ əlili oldu.

O, həmişə hamımızın gözündə qəhrəmanlıq zirvəsində dayanır. Övladları və bir neçə nəvəsi həmişə alnı açıq və qürurla yaşayırlar. Ona görə ki, onların Akif bəy kimi qürurlanacaq ataları və babaları var. Gəncə şəhərinin rəhbər işçilərinin Akif Məmmədova qarşı münasibətləri yaxşı olub və olmaqdadır. Onu 7 dəfə Krıma sanatoriyaya göndərib qayğısına qalırlar. Ona “OKA” maşını veriblər.

Akif bəy deyir ki, Qarabağ Əlilləri Cəmiyyətinin sədri Almaz Aşurzadə həmişə mənim qulluğumda hazır olub, öz imkanlarını bizdən əsirgəmir. Artıq respublikamızın bütün bölgələrində əlillərə dövlət lazımı köməklik edir, onların qayğısını çəkirlər. Onlar heç vaxt unudulmurlar.

TANRI SİZİ QORUSUN AKİF BƏY!

Vüqar Həsənbəyli

 

AXTARIŞ

GİRİŞ

Paylaş


© 2011 - 2013. Hər hansı bir məlumatı, materialı və fotoşəkili administrasiyanın icazəsi olmadan istifadə etmək qeyri-qanuni hesab ediləcək və Azərbaycan Respublikasının Qanunlarına əsasən cəzalandırılacaqdır.
ankara escort